31 Temmuz 2022 Şiir: TÜKENMEKTEYİM

Güncelleme tarihi: 14 Ağu

ellerimden kayıyor hayat


ardımda bir kül döküntüsü

dumanı tüten sevgilerin üstünü örten,

bir harp suskunluğu içinde

içimde mahpus yaşamak dürtüsü


yılların yitirdiği umudun son kırıntısı

lal olmuş cümlelerin noktası gibi

sözümün bittiği bu evrende

dilimde sessizliğin donuk sarsıntısı


damla damla akıyor sızım yüreğimden

şimdi meçhulün başladığı yerdeyim

tükenmekteyim.



Namık S. YURDAKUL

2 görüntüleme0 yorum

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör

koltukların birinde kendisi vardı ötekinde gururu hiç şüphesiz terkediyordu buraları bir yağmur süzülüyordu pencereden ne gözlerinin yaşı kadar yoğun ne de duygulu sırılsıklam düşünceler arasın

ARSIZ SEVDA imkansızdı sır gibi saklı sevdayı taşımak yüreğimizde bir gün gelir söz dinlemezdi böyle çağlayan duygular varken dağ gibi bent olsa dayanmazdı bu sevda nehrinin arsızlığına daha ne kada

UZLAŞMA zaman, yüzünü göstermeden giriyor kanıma, gözlerimin parıltılı yaşına aldırmadan zehir zehir işliyor içime zulmünü. karanlıklara güven olmuyor en duygusuz anlarda, sessizliğin sınırında suçl