25 Aralık 2020 ŞİİR: Epeyce

EPEYCE


Kalabalıklar içinde gördüm seni

Hüznün elbisesini giymiştin

Uzakta durmana rağmen

Epeyce içimdeydin.


Tanıdık bir melodiyle irkildin

Ben düştüm aklına, anladım

Hatıralar gözümde birikti

Epeyce ağladım.


Küllenmemiş o ateş

Yandığımızdan belli

Gençlikteki gibi

Epeyce alevli.



Namık S. YURDAKUL




14 görüntüleme0 yorum

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör

koltukların birinde kendisi vardı ötekinde gururu hiç şüphesiz terkediyordu buraları bir yağmur süzülüyordu pencereden ne gözlerinin yaşı kadar yoğun ne de duygulu sırılsıklam düşünceler arasın

ellerimden kayıyor hayat ardımda bir kül döküntüsü dumanı tüten sevgilerin üstünü örten, bir harp suskunluğu içinde içimde mahpus yaşamak dürtüsü yılların yitirdiği umudun son kırıntısı lal olmuş cüml

ARSIZ SEVDA imkansızdı sır gibi saklı sevdayı taşımak yüreğimizde bir gün gelir söz dinlemezdi böyle çağlayan duygular varken dağ gibi bent olsa dayanmazdı bu sevda nehrinin arsızlığına daha ne kada